[TF]Cover Me:Chapter 99

posted on 22 Sep 2013 22:09 by ki-kakao in TF directory Fiction, Cartoon

ดีค่า!!!! ตอนที่99แล้วค่า จะหนึ่งร้อยตอนแล้ว สู้ๆๆตัวฉัน

Kakao

 

ตอบเม้น                              

1 # คุณPB บีหึงแน่ๆแหละค่ะเพียงแต่ยังไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร น้องยังเด็ก(เรื่องหัวใจ/เน่าซ้า) รอดูกันต่อไป

 

 

Credit : http://blkdragonqueen.livejournal.com/

                              

คำอธิบายเกี่ยวกับลักษณะตัวอักษรในฟิค

 

“ประโยคคำพูด”

 

'ความคิด'

 

“-สื่อสารผ่านคลื่นวิทยุ-”

 

“ภาษาไซเบอร์ตรอน”

 

“:สตาร์ลิงค์:”

 

อธิบายเพิ่มเติม

ลิงค์: การที่สปาร์คเรียกหากัน แต่ยังไม่ได้เป็นหนึ่งเดียวกัน

เชื่อมสัมพันธ์ : ประมาณการแต่งงาน

สตาร์ ลิงค์: การที่สปาร์คสองดวงพูดคุย

 

 

อายุอานามของเหล่าหุ่นในเรื่องเมื่อเทียบกับคน

 

Autobots

Optimus: 27-30

Ratchet: 37-40

Ironhide: 37-40

Bumblebee: 17-19

Wheeljack: 38-40

Twin: 23-24

Perceptor: 35-37

Inferno: 30-35

Red Alert: 25-27

 

 

Decepticon

Barricade: 20-23

Starscream 30-33  

Thundercracker 30-33

Skywarp 30-33

Misfire 23-25

Runamuck 35-38

Runabout 35-38

Hook 37-40  

Scraper 37-40

Long haul 37-40  

Scavenger 37-40

Mixmaster 37-40  

Soundwave: 35-38-- All cassettes: 26-34

 

Pairing

Wheeljack x Ratchet, Prowl x Jazz, Sideswipe x Sunstreaker

 

 

Cover Me

By Black Dragon Queen

 

 

Chapter 99: ถึงเวลาลุย

 

เป็นอะไรที่วุ่นวายมากๆก่อนที่พวกเขาจะออกเดินทาง ทุกคนต่างง่วนอยู่กับการเตรียมของๆตนเองเพื่อออกเดินทาง และทุกคนที่ไม่ได้ไปก็วิ่งวุ่นเพื่อช่วยด้วยเช่นกันเว้นเสียแต่ซิมมอนส์ซึ่งก็ไม่มีใครหวังว่าเขาจะมาเสียแต่อย่างใด โพร์วนั้นเข้ามาทำหน้าที่จัดของเข้าไปวางในเทรลเลอร์เพราะว่าออพติมัสนั้นไม่คิดจะมองมันด้วยซ้ำ เพอร์เซพเตอร์กับวีลแจ็คต่างก็ช่วยกันขนอุปกรณ์ที่น่าจะใช้ในการขุดเอนเนอร์จอนไปจนเต็มคันรถ

 

ออพติมัสขมวดคิ้วขณะมองของมากมายที่ถูกขนเข้าไปในหลังเทรลเลอร์ เขาถลึงตามองแรทเชทหนึ่งทีเพราะไม่มีวันที่เขาจะโอเคกับเรื่องนี้เด็ดขาด“ช่วยบอกอีกทีสิว่าทำไมฉันต้องมาลากไอ้นั่นนะ?”เขาขมวดคิ้วมองคุณหมอหนุ่ม “ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมา ฉันต้องเสียเวลาปลดไอ้นั่นถึงจะเปลี่ยนร่างได้นะ”

 

“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ” วีลแจ็คบอกเมื่อเขาช่วยเพอร์เซพเตอร์เสร็จ“เราออกแบบมันให้ปลดได้ง่ายๆ มันไม่น่ามีปัญหาแล้วล่ะ”

 

“เยี่ยม”ออพติมัสบ่นพึมพำ “ไอ้นั่นมันจะต้องลากฉันลงเหวสักวันนึงคอยดู”

 

“สำหรับฉันของทุกอย่างครบแล้วล่ะ”วีลแจ็คว่าต่อ ทำเป็นไม่สนใจเสียงบ่นของหัวหน้าของตน “มีสองสองสามอย่างเท่านั้นที่ต้องตรวจความเรียบร้อย”

 

“ดีจัง”ออพติมัสพึมพำก่อนหันมองไปทางกลุ่มมนุษย์ที่ลากกระเป๋าเดินทางของตัวเองออกมาจากอาคารที่พักอาศัย

 

“คิดว่าเราลืมอะไรไปหรือเปล่าจ้ะ?” จู้ดี้ถามด้วยความกังวล“ฉันจะรู้สึกแย่มากเลยถ้าพวกเธอต้องใช้อะไรแล้วมันไม่มีเนี่ย”

 

“คิดว่าไม่นะฮะแม่ เพราะแม่แทบจะซื้อทั้งร้านเลย”แซมถอนหายใจ

 

“จูดี้ เราเดินทางไปกันสั้นๆเท่านั้นเอง น่าจะประมาณอาทิยต์ไม่ก็สองอาทิตย์ แซมกับฉันไปแคมปิ้งยังนานกว่านั้นเลย”รอนปลอบภรรยา

 

บัมเบิลบีก้มลงมองแซมด้วยความทึ่งระคนขำ“นายเคยไปแคมปิ้งกับพ่อด้วยหรือ?”เขาถาม

 

แซมคราง“ได้โปรดอย่าปลุกความทรงจำเรื่องนั้นขึ้นมาได้ไหม? มันอย่างกับไปเรียนเรื่องต้นไม้ยังไงอย่างนั้น”บัมเบิลบีหัวเราะ

 

“แล้วเหลืออะไรอีกล่ะ?”ไอออนไฮด์เอียงคอถาม ดวงตามองของที่อยู่ในเทรลเลอร์ “เราเตรียมของครบหรือยัง?”

 

“ตอนนี้เรากำลังรออุปกรณ์กับสเบียงของเราที่เคลเลอร์กำลังจะเอามาส่งให้”วิลล์เดินเข้ามาพร้อมเป้ “แต่ที่ดีก็คือเราแค่ย้ายจากรถคันนั้นมาใส่คันนี้เพราะว่าเขาแพ็คมาให้เราหมดแล้ว”

 

“ให้ตายสิ” เอปส์ลากเสียง“เราเอาของไปเยอะเหมือนกันนะ”

 

“แต่ก็ยังไม่ถึงครึ่งเลยนะ” ออพติมัสพึมพำ“มันของให้แน่นๆล่ะเพราะเราคงไม่อยากให้มันกลิ้งไปกลิ้งมาหรอกนะ”

 

“มัดไว้แน่นหนาแล้วล่ะออพติมัส ไม่ต้องห่วงหรอก”วิลล์หัวเราะแล้ววางกระเป๋าลง

 

“ทุกคน! มีคนมาแน่ะ!”

 

ทุกคนหันกลับไปมองเรด อเลิร์ทที่วิ่งเหยาะๆเข้ามาก่อนหันกลับไปมองที่ทะเลทราย“มิตรหรือศัตรู?”ออพติมัสพูดขึ้น

 

“ฉันไม่เห็นอะไรบนถนนเลยนะ”ไอออนไฮด์งึมงำ ปืนเล็งหาเป้าหมาย

 

“ไม่ใช่บนถนน!บนท้องฟ้า!”เรดตะโกนบอกแล้วชี้ขึ้นไปที่จุดสีดำๆบนท้องฟ้าที่ค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

 

“บ้าเอ้ย!ทุกคนหลบ-”

 

“เดี๋ยว!เดี๋ยว!” เคลเลอร์รีบวิ่งออกมาจากโรงอาหารมาทางทุกคน“นั่นเครื่องบินส่งของ”

 

“เครื่องบินส่งอะไรนะ?”แจ๊สถามขึ้นเสียงหลงเมื่อเคลเลอร์วิ่งมาถึงแล้วหอบหายใจ

 

“ท่านให้ส่งมาทางเครื่องบินหรือครับ?” วิลล์อ้าปากค้าง“ส่งมาทางรถยนต์ก็ได้นี่ครับ”

 

“เป็นกรณีพิเศษต้องป้องกันเป็นพิเศษด้วยสิ” เคลเลอร์เงยหน้าขึ้นก่อนยิ้มอย่างสนุกเหมือนเด็กๆ“แล้วพวกเธอก็มีรันเวย์เครื่องบิน ฉันก็เลยหาเรื่องใช้ซะ”

 

“ก็...พูดมาก็ไม่ผิดเท่าไรนะ”แรทเชทพยักหน้ารับแล้วหันไปจัดของต่อ

 

“แล้วเราต้องซ่อนตัวหรือเปล่าครับ หรือว่าเขารู้เรื่องเราอยู่แล้ว?”บลูสตรีคถามจากตรงที่ซึ่งเขากำลังช่วยเพอร์เซพเตอร์ดโหลดของ

 

“โอ้ ไม่ต้องห่วง เขารู้เรื่องพวกเธอดีเลยล่ะ”เคลเลอร์ยิ้ม

 

“เอ่อ...จะว่าไปเราปิดรันเวย์ไว้หรือเปล่า?”

 

ทุกคนหันมองบัมเบิลบีด้วยความงงๆก่อนจะมีสีหน้าเข้าใจ“ให้ตายสิ แครอล!!กดปุ่มทิ้งขยะอีกทีสิ!”จูดี้ตะโกนพร้อมกับวิ่งกลับไปที่ห้องครัว

 

“หา?”เสียงของแครอลดังลอดออกมาจากประตูที่แง้มออกหน่อยๆ

 

ทุกอย่างรอบตัวเงียบไปทันทีก่อนเสียงดังสนั่นจนพื้นสั่นจะดังขึ้นเมื่อประตูลับค่อยๆปิดลง“แค่อย่าลืมเปิดให้แม็กกี้กับหนุ่มๆออกมาก่อนมืดแล้วกัน”เอปส์หัวเราะเมื่อจูดี้เดินกลับมารวมกลุ่มพร้อกับแครอลที่อุ้มถึงกระดาษกับกระติกเก็บความเย็นออกมา

 

“ทั้งสองคนอย่าลืมกินอาหารดีๆระหว่างเดินทางนะ ห้ามกินฟาสฟู้ดทุกมื้อเด็ดขาด แล้วก็ดูแลคนอื่นๆด้วย แล้วไมลส์สวรรค์ทรงโปรดฟังพ่อพูดนะลูก”แครอลพูดไปแล้วส่งถุงกระดาษให้ลูกชาย

 

“เอิ่ม ครับแม่” ไมลส์ตอบ สองขาพยายามถ่ายน้ำหนักเมื่อต้องรับถุงมาถือ ก่อนเดินกลับไปที่เทรลเลอร์“จะว่าไป” เขาหันไปหาแซม“ใครไปกับใครล่ะ?”

 

แซมปรายตามองไปทางบีที่กำลังคุยกับบลาสเตอร์และบลูสตรีค ส่วนบาร์ริเคดกำลังคุยกับซาวน์เวฟ“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...”

 

แซมกระพริบตามองเขา“แต่นายจะนั่งไปกับบีใช่ไหมล่ะ?เราต้องนั่งไปกับเขาทั้งคู่หรือว่าเราคนใดคนหนึ่งจะไปกับเคดล่ะ?”

 

แซมหันมองไมลส์ด้วยสีหน้าแปลกใจเมื่อได้ยินโทนเสียงเครียดและจริงจัง“นายคงไม่คิดว่าพวกนั้นจะทำอะไรเขาถ้าเราไม่อยู่ด้วยหรอกนะ?”

 

ไมลส์ส่ายหน้า“ไม่หรอก แต่เคดดูท่าทางเป็นกังวลยังไงไม่รู้”

 

แซมเลิกคิ้ว“นายคิดว่าเคดจะเข้ากับพ่อนายได้ไหม?”

 

ไมลส์นิ่งไป“ไม่รู้สิ?พ่อก็บ้าพอๆกับเรานี่นะ”เขาบอก ซึ่งแซมก็แอบเห็นด้วย

 

“ฉันรู้ว่าวิลล์ไปกับไอออนไฮด์”แซมเอ่ย “ซึ่งน่าแปลกที่เอปส์ไม่ได้ไปด้วย”

 

“หรือ?” มิเคล่าถามเมื่อเดินเข้ามาหาทั้งสองหนุ่มพร้อมกล่อง“อยากรู้จังว่าทำไมนะ...”

 

“ฉันไม่แน่ใจหรอกนะ แต่เขาคุยอยู่กับซาวน์เวฟแล้วก็บาร์ริเคดตรงนั้นแหน่ะ”แซมบอกแล้วชี้ไปทางชายหนุ่มที่ยืนแถวๆเหล่าดิเซพติคอน

 

“คิดว่าเขาจะไปกับซาวน์เวฟไหม?”ไมลส์ถามด้วยความสงสัย “เผื่อไว้อะไรประมาณนั้น”

 

“บาร์ริเคดน่าจะกำลังถามเขาเรื่องนั้นอยู่แหละ”แซมพยักหน้ารับ

 

“ตรงนี้เสร็จหรือยัง?”แรทเชทถาม เด็กทั้งสาวหันกลับยิ้มกว้าง

 

“คิดว่านะฮะ น่าจะเหลือแต่ของที่อยู่บนเครื่องบินเท่านั้น”แซมพยักหน้า

 

“พอดีเลย พวกนั้นมาพอดี”เรด อเลิร์ทหัวเราะพลางมองเครื่องบินที่กำลังลงจอด

 

“คิดว่าเขาต้องให้เราช่วยเรื่องลงจอดไหม?”ไอออนไฮด์ถามพลางขมวดคิ้วมองเครื่องบินที่ดูส่วนไปมาหน่อยๆ

 

“พูดไปเราก็ทำอะไรไม่ได้หรอก”แรทเชทตอบอีกฝ่าย ก่อนจะโดนวีลแจ็คเรียก “หืม?”เขาเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย

 

“ช่วยไปเอาเครื่องมือช่างสำรองให้หน่อยได้ไหม? ฉันคิดว่าลืมทิ้งไว้แถวหน้าจอสำรองน่ะ?”

 

แรทเชทพยักหน้ารับก่อนคลี่ยิ้มให้น้อยๆ“ได้สิ เ