[TF]Cover Me:Chapter 94

posted on 11 Aug 2013 08:32 by ki-kakao in TF directory Fiction, Cartoon

สวัสดีค่ะทุกคนเป็นยังไงกันบ้างคะ หวังว่าคสบายดีกันยังไงก็รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะช่วงนี้ฝนตกตลอดเลยนี่นะ ไปอ่านกันเลยดีกว่านะคะ

KaKao

 

ตอบเม้น                                            


1 # คุณ blackfullmoon  มาสร้างเรื่องยุ่งแน่ๆค่ะงานนี้

2# คุณ ลมหนาว   อย่าทำร้ายคนเฒ่าคนแกเลยค่ะ เพราะไม่มีร่างจริงๆให้ชก ฮา

3# คุณ PB อย่างที่พวกบาร์ริเคดว่านั่นแหละค่ะ แถวนี้มีเรื่องธรรมดากับเขาที่ไหนกัน

4# คุณSuper_ป่องป๊อง โอ้ เป็นยังไงบ้างคะ ดูจากสีหน้าคงเลือกพุ่ง ฮา

 

Credit : http://blkdragonqueen.livejournal.com/

                                          

คำอธิบายเกี่ยวกับลักษณะตัวอักษรในฟิค

 

“ประโยคคำพูด”

 

'ความคิด'

 

“-สื่อสารผ่านคลื่นวิทยุ-”

 

“ภาษาไซเบอร์ตรอน”

 

“:สตาร์ลิงค์:”

 

อธิบายเพิ่มเติม

ลิงค์: การที่สปาร์คเรียกหากัน แต่ยังไม่ได้เป็นหนึ่งเดียวกัน

เชื่อมสัมพันธ์ : ประมาณการแต่งงาน

สตาร์ ลิงค์: การที่สปาร์คสองดวงพูดคุย

 

 

อายุอานามของเหล่าหุ่นในเรื่องเมื่อเทียบกับคน

 

Autobots

Optimus: 27-30

Ratchet: 37-40

Ironhide: 37-40

Bumblebee: 17-19

Wheeljack: 38-40

Twin: 23-24

Perceptor: 35-37

Inferno: 30-35

Red Alert: 25-27

 

 

Decepticon

Barricade: 20-23

Starscream 30-33  

Thundercracker 30-33

Skywarp 30-33

Misfire 23-25

Runamuck 35-38

Runabout 35-38

Hook 37-40  

Scraper 37-40

Long haul 37-40  

Scavenger 37-40

Mixmaster 37-40  

Soundwave: 35-38-- All cassettes: 26-34

 

Pairing

Wheeljack x Ratchet, Prowl x Jazz, Sideswipe x Sunstreaker

 

 

Cover Me

By Black Dragon Queen

 

Chapter 94 : ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้ก็....

“เป็นยังไง?” ออพติมัสถามระหว่างที่บาร์ริเคดนั้นเดินเขาไปอุ้มแซมออกมา ส่วนบีเดินไปอุ้มไมลส์และมิเคล่า“ท่านว่ายังไงบ้างล่ะ?”

“ออพติมัส ไอ้ท่านเทพของเรานี่พูดวกไปวนมายิ่งกว่านายเสียอีก” แจ๊สพึมพำแล้วเดินกลับไปหาโพร์ว ร่างเล็กเอนซบอีกฝ่าย“ไม่เคยจะได้คำตอบตรงๆสักที”

“แล้วท่านบอกรื่องการตั้งครรภ์หรือเปล่า?”แรทเชทยังคงถามไม่หยุด “มันจะนานประมาณกี่เดือน?แล้วตอนที่คลอดออกมาจะมีร่างออกมาเลยไหม?แล้วจะออกมาทางไหนกันล่ะเนี่ย?แล้ว-”

“แรทเชท ฉันแน่ใจว่าเขาจะบอกเราเรื่องที่เขารู้ถ้านายเปิดโอกาสให้เขาตอบนายนะ”วีลแจ๊คพึมพำบอกพร้อมกับยิ้มน้อยๆ แรทเชทขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายแต่ก็ยังคงหันไปมองแจ๊สเป็นเชิงถาม

แจ๊สนั้นได้แต่ยักไหล่“ไม่รู้เหมือนกัน”เขาบอกอย่างสัจจริง “เราไม่ได้ถามถึงขนาดนั้น” แรทเชทจ้องเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ แจ๊สกลับหันมายิ้มมุมปากให้อีกฝ่าย“จะว่าไป นายไม่คิดจะตววจตัวเองหน่อยหรือ แทนที่จะมัวแต่ไปตรวจคนอื่นแบบนี้น่ะ?”

ดวงตาของแรทเชทสว่างขึ้นด้วยความเขินอาย วีลแจ๊คนั่นสะอึก“ไม่ แต่ฉันก็ไม่ได้ออกอาการอะไรเลยนะ”แรทแชทพึมพำ

“แถมเราแค่อยู่ด้วยกันแค่อาทิตย์เดียวเองด้วย!”วีลแจ๊คบอกอย่างปกป้องตัวเอง

“สำหรับมนุษย์ครั้งเดียวก็พอแล้วนะจ้ะ”จูดี้หัวเราะ

วีลแจ๊คก้มลงมองร่างเล็กก่อนหันไปมองทางแรทเชท“ห๊ะ?”

แรทเชทรีบเดินเข้าไปปลอบสามีของตนเอง“ไม่เป็นไร ฉันเป็นหมอนะฉันต้องรู้สิจริงไหม?

วีลแจ๊คถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนเดินเข้าไปกอดแรทเชท“โอ๊ย ตอนนี้ฉันรับข้อมูลไม่ไหวแล้วล่ะ!”เขาบ่นกับตนเอง

“แล้วพริมัสว่ายังไงบ้าง?”ซันนีถามแล้วมองไปทางเมคอีกคนที่ท้องเช่นกัน “เขาบอกหรือเปล่าว่าทำไมมีแค่เราน่ะ?”

แจ๊สยักไหล่“เขาบอกว่าเขาให้ความสามารถในการมีลูกให้แต่มันก็แล้วแต่สปาร์คลิงก์ว่าจะเลือกใคร”

“เยี่ยมมาก” ซันนีเดินไปนั่งลงที่โต๊ะตรวจ“แล้วมันแฟร์ตรงไหนเนี่ย?”

“ไม่รู้สิ”แจ๊สยักไหล่อีกครั้ง

“งั้นหมายความว่ามันไม่เกี่ยวกับแซมใช่ไหม?”ออพติมัสถามอย่างสับสน

แซมส่ายหน้า“ไม่ฮะ ออลสปาร์คไม่ได้ทำอะไรกับผม แค่เป็นสื่อกลางระหว่างพริมัสเท่านั้นเอง”

“หินงี่เง่า”แจ๊สพึมพำว่า

“แจ๊สเคารพหน่อยนี่เรากำลังพูดถึงออลสปาร์คกันอยู่นะ!”โพร์วร้องเตือนด้วยความไม่พอใจ

แจ๊สบอกเสียงอ่อยแล้วเอนซบบ่าสามีของตนเอง“อือ ฉันรู้แค่...เหนื่อยไปหน่อย”

“เราทุกคนต่างเหนื่อยกันทุกคนนั่นแหละ”ออพติมัสถอนหายใจ“เรายุ่งกันมาทั้งวันแล้วนี่นะ”

“แล้วเราก็ยังดูหนังไม่จบด้วย”บัมเบิลบีพึมพำ

“นั่นสินะ”บาร์ริเคดลากเสียง “งั้นกลับห้องกันไหมล่ะ?”

“ฉันไม่ไหวแล้วล่ะ” แจ๊สยักมือขึ้นอย่างยอมแพ้“ฉันว่าจะไปนอนพักสักหน่อย”

“งั้นผมพาเขาไปนอนก่อนดีกว่า”โพร์วว่าแล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปโอบรอบเอวแจ๊สเพื่อช่วยพยุง

“นี่คงไม่คิดจะห่วงฉันจนเกินเหตุใช่ไหมโพร์วลี่?”แจ๊สหัวเราะ

“ป๊ะป๋าขี้ห่วงมากกกว่าละมั้งงานนี้”ออพติมัสหัวเราะไปด้วย แรทเชทกับไอออนไฮด์ก็เช่นกัน

“หืม?” โพร์วหันกลับมามองด้วยสีหน้างงงวย“อะไรคือป๊ะป๋าหรือ?”

“นายไง” แจ๊สบอกเขาแล้วหัวเราะน้อยๆ“ไปกันเถอะ ฉันหิวด้วย”

“แล้วจะให้ฉันทำยังไงต่อล่ะ?”ซันนีถามแล้วมองไปรอบๆห้อง

แรทเชทปรายมองอีกฝ่ายก่อนถอนหายใจ“ก็ทำอย่างที่เคยทำนั่นแหละ” เขาบอกเสียงเบา“พยายามอย่าหักโหมโดยการเล่นอะไรแผลงๆแล้วกัน เราไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับสปาร์คลิงก์หรอกนะ”

“บางทีถ้าจัดคลาสสำหรับคุณพ่อมือใหม่อาจจะดีก็ได้นะจ้ะ” แซมเงยหน้ามองมารดาของตนเองด้วยสีหน้าผวา จูดี้มองกลับมาพร้อมเลิกคิ้ว“คงไม่น่าจะแตกต่างจากลูกของมนุษย์เท่าไรละมั้งจ้ะ”

“ที่แตกต่างก็คือเราสามารถพูดรู้เรื่องทันทีและสร้างปัญหาได้ทันทีเหมือนกัน”ไอออนไฮด์หัวเราะ

“แต่ก็เป็นไอเดียที่ดีทีเดียวจูดี้”ออพติมัสหันไปหาหล่อน

หญิงร่างเล็กพยักหน้ารับ“เดี๋ยวจะลองถามแครอลดูนะ เขาต้องตื่นเต้นแน่ๆ”เธอว่าแล้วหันกลับไปมองที่วิลล์ “และคิดว่าผู้กองเลนนอกซ์จะช่วยเราได้เยอะเลย ใช่ไหมเอ่ย?”

วิลล์กระพริบตางงๆ“เอ่อ...”

“เยี่ยมจ้ะ!งั้นเรามาวางแผนเรื่องนี้กันดีกว่านะ”จูดี้หันกลับมาหาออพติมัส

วิลล์หันกลับมามองรอนอย่างขอความช่วยเหลือ“เฮ่ ถ้าคิดจะห้ามจูดี้ล่ะก็ อย่าเลยเชื่อฉัน”รอนเอ่ยเตือน “เหมือนวิ่งเข้าไปขวางรถไฟดีๆนั่นแหละ”

“เอ ฉันว่าเคยได้ยินประโยคที่ไหนมาก่อนนะ”บาร์ริเคดหรี่ตามองแซมอย่างล้อเล่น

แซมเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ“หือ?”

“เปล๊าไม่มีอะไร...”บาร์ริเคดกับบัมเบิลบีต่างหัวเราะอย่างรู้กันสองคน มิเคล่าเองก็เริ่มหัวเราะไปกับเขาด้วย

อินเฟอร์โน จ้องทั้งสองหนุ่มอย่างไม่เข้าใจก่อนจะโดนสามีของตนเองดึงแขนให้มาขืนข้างๆ“ตกลงว่าไม่มีอะไรแล้วสินะออพติมัส?”เรด อเลิร์ทถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง

ออพติมัสก้มลงมองเมคที่ดูอารมณ์ดีผิดปกติ“เอิ่ม...เท่าที่เรารู้นะ...”เขาหันกลับไปมองที่แรทเชท

“ฉันไม่คิดว่าจะมีอะไรที่เราทำได้มากกว่านี้แล้วล่ะ”แรทเชทยักไหล่

“เยี่ยม!งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ!”เรดบอก แล้วลากสามีออกไป อินเฟอร์โนพยายามฝืนตัวเองไม่ให้โดนลากออกไป

“เราต้องขอทำตามที่เรดว่าแล้วล่ะ เขาขอกลับไปพักบ้างแล้วล่ะ” ออพติมัสหัวเราะแล้วมองไปทางแรทเชท“เราโอเคนะ?”

“อาฮะ เราโอเค”แรทเชทยืนยัน

“ถ้าอย่างนั้นราตรีสวัสดิ์”ออพติมัสพยักหน้าทั้งกลุ่มแล้วเดินออกไป บาร์ริเคดเผลอก้มลงมองเฟรนซีที่

มองผู้นำของเหล่าออโตบอทด้วยดวงตาสีแดงที่ฉายความเหงาและเดียวดาย

‘เมกาทรอน’บาร์ณิเคดรู้ทันทีว่าตนกำลังมองใคร เขาเงยหน้ากับไปมองออพติมัสที่เดินออกไป ‘ให้ตายสิพริมัสไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกยังไงที่ต้องเห็นออพติมัสทุกวันอย่างนี้’

“ไนท์น้า!!!”แจ๊สตะโกนบอกแล้วเดินตามโพร์วออกไป

“ฮาวน์จ้ะจะช่วยพาไปส่งที่ที่พักได้ไหม?”จูดี้ถาม

“ด้วยความยินดีครับ”ฮาวน์พยักหน้ารับ    

“ต้องบอกว่านี่อยู่ในอันดับต้นๆของวันอันแปลกประหลาดของผมเลยนะเนี่ย”บลูสตรีคพูดขึ้นอย่างอดใจ

ไม่ได้ “ถ้ามีใครต้องการผม ผมขอสิงอยู่ที่ห้องนะครับ”

“ฉันไปมั่งแล้วนะ”ซันนีพึมพำแล้วลากไซด์ให้เด