First sight in 100 night dreams

WARNING!!!!!!

-เฮตาเลียนั้นเล่าเรื่องโดยการนำประเทศต่างๆมาเล่า เรื่องในรูปร่างของคน เนื้อหาจะเป็นเเนวตลกร้ายเสียสี เเต่ไม่ได้มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคล หรือสถานที่ใด ดังนั้นผู้ที่ไม่ใคร่จะพอใจในหรือรับไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ขอความกรุณา ปิดไปจะดีกว่าค่ะ

-เเละเฮตาเลียนั้นไม่ได้เป็นการ์ตูนวายนะคะ เนื้อหาในบล็อกนี้เป็นความชอบส่วนบุคคลของเจ้าของบล็อกค่ะ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------  

With Lust and Pride

(2)

pairing : Ivan braginski x alfred f. jones

                               (russia x america)

.

rate: nc-18

 Part 2 (ครึ่งแรก)

“ทำไมเดินท่าทุเรศอย่างนั้น?”เสียงนุ่มเอ่ยถามคนที่กำลังเดินอยู่ข้างกายตน อาเธอร์ เคิร์กแลนด์เลิกคิ้วเมื่อเห็นเด็กที่เคยเลี้ยงมาเดินกระย่องกระแย่งแปลกๆมาตั้งแต่บังเอิญเจอเขาโดย ทั้งสีหน้าก็ดูซีดผิดจากที่ควรเป็น

อัลเฟรดหรี่ตามองร่างโปร่งอึดใจก่อนเอ่ยเสียงอ่อยราวไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่า

“เผลอหลับบนเก้าอี้แล้วตกลงมา”อาเธอร์พ่นหัวเราะเสียงดังเมื่อฟังจบ มือเรียวตบบ่าอีกฝ่ายทั้งที่ยังคงหัวเราะอยู่พร้อมเอ่ยสำทับ

“โตจะแย่แล้วยังจะตกเก้าอี้อีก นายนี่เด็กเสียจริง”

“เงียบน่า....”ผู้เยาว์วัยกว่าหน้ามุ่ย

ดังคิด...อาเธอร์นั้นตอกย้ำความสะเพร่าของเขาเช่นทุกครั้ง การปฏิบัติในฐานะ ‘น้องชาย’ยังคงมีให้เห็นบางครั้งยามเผลอเรอ อัลเฟรดเกลียดมันเสียหลือเกิน

ที่เขาต้องการคือการปฏิบัติเยี่ยงบุรุษที่เท่าเทียมกัน

....หาใช่น้องชาย....

แต่ครั้งนี้เป็นโชดดีที่อีกฝ่ายไม่ได้ถามให้มากความ เพราะเบื้องหลังคำโป้ปดที่เอ่ยไปนั้นคือเรื่องที่ไม่ควรบอกเล่าให้ร่างโปร่งทราบ เหตุการณ์ที่ผิดพลาดเผลอไผลทำลงไปเนื่องด้วยอารมณ์ เเละสภาพการณ์พาไป นึกขึ้นมาได้ก็ปวดศีรษะทันทีราวสั่ง ปลายนิ้วยาวกดนวดที่ขมับ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน....เจ้าสุราตัวดีกลับห้องไปจะทิ้งเสียให้หมด

...แต่เอ....มานึกดูอีกที...ที่ได้มาก็ของดีหาดื่มยาก....หากจะเก็บไว้ดื่มยามเบื่อหน่ายก็คงไม่เลวนัก.....

มือเรียวลอบลูบที่สะโพกตนเอง...เจ็บแปลบอย่างมิต้องสงสัย อัลเฟรดเบ้ปาก...เคยคิดเหมือนกันว่าฝ่ายที่ถูกทำจะเจ็บกว่าฝ่ายที่เป็นผู้กระทำแต่ก็มิเคยนึกฝันว่าจะปวดถึงขนาดนี้..ไม่สิ....ไม่นึกฝันว่าจะต้อง‘เจอ’กับตนเองต่างหากเล่า

...เจ้าบ้าอีวานก็ไม่ได้ออมแรงเลย...โหมทุ่มเสียเต็มที่ ต่อให้แข็งแรงเช่นเขาก็แย่ได้เหมือนกัน

....แล้วพวกที่มันบอบบางกว่าเรามิล้มหมอนนอนเสื่อกันเลยหรืออย่างไร....

เรื่องเมื่อคืนต้องบอกว่าเขานั้นผิดเต็มประตูเพราะเป็นคนเริ่มเอง แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกแย่แต่อย่างใดเกี่ยวกับเซ็กซ์ที่เกิดขึ้นเพราะความอยากรู้อยากลองของตนเอง...หากจะให้พูดไปแล้ว....ออกจะรู้สึกดีเสียด้วยซ้ำไป....ทุกสัมผัสอาจน่าอึดอัดใจในคราเเรกที่ได้ลิ้มรส ส่วนหนึ่งเพราะต่างฝ่ายต่างไม่รู้ถึงกำลังตนเอง เเต่พอปรับตัวได้ทุกอย่างก็ไม่เลวเลย ถึงจะเจ็บใจอยู่ไม่น้อยที่ท้ายที่สุดเเล้วเขาต้องเป็นฝ่ายรับ เพราะฤทธิ์เหล้าที่บั่นทอนกำลังของเขาเสียหมดจนไม่อาจต่อต้านร่างสูงผมบลอนด์ได้

....เเล้วนี่เขาจะคิดอะไรนักหนา...

“ก็แค่เซ็กซ์”

“นายว่าอะไรนะ”อาเธอร์ถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงพึมพำเบาๆจากชายหนุ่มข้างๆตน แต่อัลเฟรดสั่นศีรษะปฏิเสธพร้อมเร่งฝีเท้าขึ้นก่อนหันมาเอ่ยยิ้มๆให้อีกฟังว่า

“จะบอกว่าอาเธอร์..คนแก่ดวดเหล้าแล้วเมาอาละวาด”

“ว่าไงนะ!!หนอย!กลับมานี่นะอัลเฟรด!”ชายหนุ่มในชุดทหารสีเขียวเข้มชูกำปั้นพร้อมวิ่งตามคนที่กำลังหัวเราะร่วน

“แบร่!เรื่องอะไร อุ้บ!?”เพราะมัวแต่หยอกล้อแกล้งอีกฝ่ายเขาจึงไม่ได้มองทาง ชายหนุ่มผมทองจึงวิ่งชนใครคนหนึ่งที่กำลังเดินเลี้ยวมุมตึกออกมาพอดิบพอดี อัลเฟรดขยับแว่นที่เลื่อนลงมาเพราะแรงกระแทกก่อนเงยหน้าขึ้นมอง อีวาน บรากินสกีกำลังส่งยิ้มมาให้เขา ตอนนั้นเองที่อาเธอร์วิ่งตามทันจนได้ อัลเฟรดยกมือขึ้นทักทายอีกฝ่ายเช่นเดียวกับชายหนุ่มชาวอังกฤษ

“อรุณสวัสดิ์อีวาน”

“อรุณสวัสดิ์ ตื่นเร็วจังนะนึกว่าเธอน่าจะสายกว่านี้ เมื่อคืนหนักนี่นา”อีกฝ่ายเอ่ยถามสารทุกข์สุขดิบตามปกติ อัลเฟรดชะงักคิ้วขมวดเล็กน้อย แต่อาเธอร์ที่ตอนนี้เดินมายืนข้างๆเขาแล้วกลับตอบกลับไปด้วยความภาคภูมิพร้อมยืดอกเอ่ยว่า

“โอ๊ย!เหล้าน่ะจิ๊บๆฉันน่ะคอแข็งอยู่แล้ว เจ้าฟรานซิสสิคงยังนอนแอ้งแม้งอยู่เลยละสิ”หากอีวานนั้นส่ายศีรษะพร้อมยิ้มหวานให้

“อะไรนะ! เป็นไปไม่ได้ก็เมื่อวานมันน็อคไปก่อนฉันนี่!”อาเธอร์คิ้วขมวด แต่ร่างสูงกลับเอ่ยว่า ‘จริงๆนะ’ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เชื่อที่เขาพูดจึงเดินจากไปด้วยความรวดเร็วเพื่อไปพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่าฟรานซิสนั้นไม่ได้มีอาการเมาค้างอะไรเลยทิ้งให้สองหนุ่มที่เหลือมองตามอย่างระอา

....เรื่องแค่นี้ยังจะแข่งกันอีกหรือ....

ดวงเนตรสีอเมทิสต์หันกลับไปมองอัลเฟรดที่ยกมือขึ้นนวดต้นคอตนเอง ซึ่งเขาก็เเอบเห็นรอยจูบที่ตนทิ้งไว้ซึ่งดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้สังเกตถึงตราประทับเล็กๆที่เป็นหลักฐานเรื่องเมื่อคืน

“เธอยังไม่ตอบคำถามผมเลย”อัลเฟรดขมวดคิ้ว ดวงตาสีฟ้าแสดงความสงสัย“ที่ผมถามเมื่อครู่ไง เป็นอย่างไรบ้าง”

“สบายอยู่แล้ว คิดว่าว้อดก้าของนายจะทำอะไรฮีโร่อย่างฉันได้หรือไง”มือเรียวยาวตบที่อกตนเองด้วยความภูมิใจ แต่อีวานกลับขยับเข้าใกล้อีกฝ่ายพร้อมรวบเอวอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ เสียงนุ่มกระซิบแผ่วที่ข้างใบหูเรียว

“เปล่า.....หมายถึงตรงนี้”มือกว้างลูบที่สะโพกของชายหนุ่มสวมแว่น อัลเฟรดสะดุ้งรู้สึกว่าหน้าตนเองกำลังร้อนฉ่า ก่อนขยับยิ้มท้าทายอีกฝ่ายแม้ภายในนั้น หัวใจเต้นระรัวราวตีกลอง

“จะพิสูจน์ก็ได้นะ”

“...ถ้าอย่างนั้น ผมขอพิสูน์ตอนนี้เลยแล้วกันนะ” นัยน์ตาคู่งามของร่างสูงปรือลงพร้อมริมฝีปากที่ประกบลง...มันร้อนแรงเสียจนอัลเฟรดเคลิ้มตามอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย ลิ้นเรียวสอดผ่านริมฝีปากของอีวาน โดยไม่รู้ตัวอัลเฟรดก็เผลอถ่ายน้ำหนักมากไปจนอีวานต้องเดินถอยหลังเข้าไปอยู่ระหว่างร่องประตู ชายหนุ่มผมบลอนด์พลิกกายแนบร่างอีกฝ่ายกับประตูไม้ มือที่แนบอยู่บนสะโพกของชายหนุ่มในชุดแจ๊คเก็ตสีน้ำตาลลูบไล้ขึ้นลงปลุกเร้าอารมณ์

“ครางให้ผมฟังหน่อยสิอัลเฟรด”ฟันคมกัดที่ติ่งหู

“....อีวาน”

และตอนที่กำลังจะแนบจูบอีกครั้งเสียงเอ่ยแว่วเบาก็เอ่ยทักชายหนุ่มชาวรัสเซีย

“อ...อรุณสวัสดิ์ครับคุณอีวาน อ้ะ...อ้าว...อัลฟ์?”

แมททิว วิลเลี่ยมส์เอ่ยทักทายชายหนุ่มผู้พันผ้าพันคอแต่สายตาเขาก็แลเห็นร่างที่กำลังพิงประตูอยู่แม้ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มชาวรัสเซียนั้นจะบังอยู่ก็ตาม น้องชายฝาแฝดผู้มาผิดที่ผิดเวลาพยายามชะเง้อมองดูอัลเฟรดแต่ก็ต้องชะงัก หน้าถอดสียามอีวานค่อยๆหันกลับมามองเข้าพร้อมทอดสายตาที่แสดงเด่นชัดว่าอย่ามาเข้าใกล้ให้เขา

“ผมมีธุระกับอัลเฟรด ขอเวลาคุยกันสองคนสักครู่.....นะ?”ประโยคคำถามที่ไม่ว่าจะฟังอย่างไรแล้วก็กำลังสั่ง รอยยิ้มเย็นยะเยือกประดับบนใบหน้าคมชวนให้หนาวสันหลัง

“ค...ครับ....”แทบเอ่ยรับไม่ทันจบประโยคดี แมททิว วิลเลี่ยมก็ออกวิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว

“ไปแกล้งแมทอย่างนั้น คราวหน้าคงไม่เข้าใกล้นายอีกแน่”เสียงหัวเราะบ่นหอบหายใจเรียกให้เจ้าของสายตาเย็นชาเมื่อครู่หันกลับมามอง

“เธออยากได้คนดูหรือ? คราวหน้าผมจะไม่ทำ”

ใบหน้าคมประกบจุมพิต มือที่หยุดลงเมื่อครู่สอดผ่านเสื้ออีกฝ่ายเข้าไปลูบหน้าท้องเรียบ เช่นเดียวกับอัลเฟรดที่แนบกายเบียดเข้าหาอีกฝ่าย ในโสตไม่ได้ยินสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว

....จะอย่างไรก็ช่าง...

....ใครจะมาก็ช่าง....

....จะจูบเท่าที่อยากจูบ....จะสัมผัสเท่าที่อยากสัมผัส.....ใครจะทำไม.....

อีวานจงใจรั้งสะโพกอีกฝ่ายแนบต้นขาของตนเอง ยกเข่าขยับเสียดสีอีกฝ่ายให้ระทวยไปทั้งกายด้วยความต้องการชายหนุ่มรู้สึกว่าร่างเล็กกว่าสั่นมือที่พาดเหนือบ่ากำเสื้อเขาแน่น และที่ลอดผ่านกลีบปากเรียวได้รูปคือเสียงหอบหายใจของความพ่ายแพ้ต่อแรงปลุกเร้าแสนหวาน

....ตัณหา....ราคะพลุ่งพล่าน....ยากหยุด...

แต่ตอนที่คิดว่าอีกฝ่ายคงตอบสนองให้ตามที่ต้องการ อีวานกลับหยุดลงเสียดื้อๆ ดวงเนตรสีฟ้าใสขยับมองใบหน้าคมที่ขยับยิ้มอย่างไม่ทุกร้อน ขณะที่เขากำลังเริ่มสั่นจนห้ามไม่ได้ อัลเฟรดขมวดคิ้ว

“เดี๋ยวมีประชุมนี่......พอแค่นี้ก่อนแล้วกันนะ”อัลเฟรดอ้าปากค้างดวงเนตรตวัดขึ้นมองด้วยความไม่อยากเชื่อ อีวานส่งยิ้มหวานให้ก่อนใบหน้าคมแนบแก้มลงก่อนหอมแก้มฝ่ายที่กำลังสั่นระริก อัลเฟรดกำหมัดแน่น

“ไว้ต่อกันคืนนี้นะ”
.
.

“อ้าว?อีวา...อึ๋ย!?”ฟรานซิสที่นั่งท้าวคางเอ่ยทักเมื่อเห็นว่าใครเดินเข้ามา แต่ก็ต้องทำหน้าเบ้เมื่อเห็นชายหนุ่มผมบลอนด์ชัดๆ และยิ่งเบ้หน้าหนักกว่าเก่าเมื่อเห็นอัลเฟรดที่เดินตามเข้ามา

“หายไปไหนมา ห๊า!!!!เขาประชุมกั.....”อาเธอร์ที่หันกลับมาเหวใส่คนทั้งคู่ชะงักดวงตาสีเขียวสดใสไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าสลับไปมาระหว่างอัลเฟรดและอีวาน คนหนึ่งยิ้มร่าเช่นทุกครั้งแต่หากสังเกตก็จะเห็นรอยแดงๆที่ข้างแก้ม....ดูอย่างไรก็คือรอยโดนชก...ส่วนอัลเฟรดที่ยืนข้างๆนั้นแม้จะมีใบหน้านิ่งเรียบแต่อาเธอร์ก็รู้ดีว่ามีบางอย่างผิดปกติซึ่งที่มองเห็นชัดที่สุดเห็นจะเป็นเสื้อผ้าของชายหนุ่มสวมแว่น.....มันยับยู่ยี่จนดูไม่ได้... ผมเผ้าที่เคยเรียบยุ่งเหยิง อีกทั้งบรรยากาศอึมครึมเย็นยะเยือกที่ปกคลุมรอบๆกายชายหนุ่มทั้งสองทำให้เขาไม่กล้าที่จะเอ่ยถามว่าเกิดอะไรขึ้น

...ทะเลาะกันอย่างนั้นหรือ?.....

ผู้เยาว์วัยกว่าสังเกตสายตาที่มองมาที่ตนจึงก้มลงมองร่างกายตนเอง มือขยับจัดเสื้อให้เข้าที่ รู้สึกกระดากอายอยู่ไม่น้อยสายตาเหล่กลับไปมองอีวานซึ่งยืนใกล้ตนด้วยความโกรธขึ้ง ชายหนุ่มสาวเท้าไปนั่งยังที่ของตนก่อนกระแอมไอให้ทุกคนในที่นั้นกลับมาสนใจเรื่องที่จะประชุมกัน

“คุยกันถึงไหนแล้วล่ะ”

เมื่ออัลเฟรดว่าถามอาเธอร์ที่ได้สติก่อนใครเขาจึงเล่าคร่าวๆให้อีกฝ่ายฟัง
อีวานนั่งลงที่ข้างฟรานซิสนั้นขยับยิ้มเช่นเคยหากดวงตากลับจับจ้องที่เจ้าของดวงตาสีฟ้าสดใสที่กำลังพูดคุยกับอาเธอร์เรื่องหัวข้อการประชุม ปลายนิ้วเรียวยาวลูบที่ข้างแก้มของตนเอง เมื่อครู่เขาคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่มีแรงแม้แต่จะขยับกายเนื่องจากถูกปล่อยให้อารมณ์ค้างเช่นนั้น แต่ด้วยความประมาทและดูถูกกำลังของอัลเฟรด กำปั้นหนักลุ่นๆก็ชกเข้าที่แก้มเขาเต็มๆ

เสียงหัวเราะหึด้วยความสนุกระคนพอใจดังลอดริมฝีปากได้รูปที่กำลังขยับยิ้ม

.....หากยอมกันง่ายๆ....จะสนุกอะไรเล่า...

“พวกนายทะเลาะกันหรือ?”เสียงทุ้มเอ่ยถาม ดวงเนตรสีม่วงหันไปสบใบหน้าของฟรานซิส บงเนอโฟ ที่กำลังท้าวคางมองเขาด้วยความสงสัยใคร่รู้ อีวานยิ้มให้น้อยๆ

“นั่นสินะ?จะเรียก..ทะเลาะได้ไหมนะ?”ฟรานซิสจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่าย พยายามหยั่งความรู้สึกของคนที่กำลังส่งยิ้มอารมณ์ดีให้ ปลายนิ้วลูบคางตนเองไปมาก่อนเอ่ยถามอีวานเบาๆให้ได้ยินกันสองคน

“แกล้งเด็กสนุกหรือไง”

“สนุกสิ”คนตอบนั้นไม่แม้จะหันกลับมามองฟรานซิสซึ่งเป็นคนถาม ดวงตาสีอเมทิสต์จับจ้องยังชายอเมริกันที่กำลังเริ่มเปิดประชุม

.....เจ้าอัลเฟรด...ช่างโชคร้ายเสียจริง......

....นี่ถ้าอดีตผู้ปกครองรู้เข้า....จะเป็นอย่างไรหนอ......

************

TBC

Talk: อย่าพึ่งเบื่อฉากล่ะ เพราะเรื่องนี้มีทั้งเรื่องทนๆกันหน่อยนะคะ

(ขอขมา) 

จนกว่าจะเอนทรี่หน้าก้ะ